Mijn uitdaging: 30 dagen goed doen

Journalist Marlies Willemze is vooral druk met haar eigen leven en vergeet geregeld om bezig te zijn met de mensen om haar heen. Dat wil ze anders aanpakken. Begin deze zomer richtte ze haar blik naar buiten en deed ze elke dag iets goeds voor een ander.

Koop eens een bloemetje voor iemand of stuur eens een kaartje, je wordt er blij van!

DAG 1 Het draait te veel om mij

Het is me als kind met de paplepel ingegoten: je moet aandacht hebben voor de mensen om je heen. Mijn moeder is een ster in kaartjes sturen, attente cadeautjes regelen of op de koffie gaan bij iemand die wel een bezoekje kan gebruiken. Mijn vader koopt geregeld een stapeltje boeken om uit te delen aan vrienden en familie. Mijn zusje staat soms zomaar op de stoep met een pot zelfgemaakte granola of hummus en ze kookt met het grootste gemak een heerlijke maaltijd waar iedereen kan aanschuiven.

Tot mijn schaamte ben ik in de laatste jaren wel iets van die attentheid verloren. Misschien niet heel verwonderlijk: ik heb een druk gezin met drie jonge kinderen, doe een studie en werk. Toch schuurt het geregeld. Het draait allemaal wel heel erg om mij en mijn gezin. Tijd om de proef op de som te nemen: wat gebeurt er als ik dertig dagen bewust iets goeds doe voor een ander?

DAG 2 Twintig mensen zeggen goedemorgen terug

Gisteravond heb ik een ideeënlijst gemaakt die ik kan raadplegen als ik mijn goede-daad-van-de-dag bepaal. Ik begin met het eerste wat in me opkwam toen ik de lijst maakte: iedereen die ik op straat tegenkom, vriendelijk groeten. Als ik ‘s ochtends naar de supermarkt loop zeg ik ‘goedemorgen’ tegen iedereen die ik tegenkom. De eerste ‘goedemorgen’ tegen een volslagen vreemde vind ik een beetje spannend. Misschien vindt deze meneer het wel gek dat ik hem groet? Maar hij steekt zijn hand op en groet me vriendelijk terug. Eenmaal thuis hebben zeker twintig mensen me goedemorgen gewenst. Een fijn begin van deze dag!

DAG 3 Vinden buurtgenoten ons activistisch

De kinderen gaan nog niet volledig naar school en vandaag zijn ze een dag thuis. Aan de ontbijttafel vertel ik over mijn uitdaging voor deze maand. De oudste oppert om afval te gaan verzamelen rondom de speeltuin bij ons in de buurt. Gewapend met een paar zakken en tuinhandschoenen lopen we een uur later in de speeltuin lege blikjes, plastic, een kapotte bellenblaas en andere rommel op te ruimen. Opnieuw moet ik een beetje schaamte overwinnen. Vinden voorbij lopende buurtgenoten ons wellicht een tikkeltje activistisch? Gek eigenlijk, dat ik me zo uit de pas voel lopen als ik de mensen om me heen goedemorgen wens of afval in de speeltuin opruim.

DAG 5 Verbinding met de wereld om je heen

Ik stuit op het internet op het verhaal van Hannah de Blaeij, die zichzelf ook een maand lang uitdaagde om elke dag iets goeds te doen voor een ander. Ik neem contact met haar op om te horen hoe ze dat heeft ervaren. Ze zegt: ‘De belangrijkste les die ik heb geleerd is dat het niet veel tijd kost om iets goeds te doen. Een klein gebaar brengt vaak een groot plezier.

Zo besloot ik om iemand die ik niet kende een compliment te geven. Ik stond in de rij bij de kassa van een kledingwinkel en de cassière hielp iedereen ontzettend vriendelijk. Ik besloot dat aan haar terug te geven, maar merkte ineens hoe spannend ik dat vond. Met verhoogde hartslag en een kleur op m’n gezicht vertelde ik haar dat ik ‘even wilde zeggen dat haar vak haar goed staat, en dat ze echt supervriendelijk is.’ We moesten er beiden om lachen en ze bedankte me hartelijk.

Elke dag iets goeds doen, bracht me ook verbinding: iets doen voor een ander geeft een ongelooflijk fijne energie. Ik voelde me meer verbonden met mezelf, de ander en de wereld om me heen. Ik geloof dat we in interactie met onze omgeving betekenis geven aan het leven.’

DAG 6 Ik koop iets bij lokale winkels

Ik heb een paar kindercadeautjes nodig en waar ik normaal gesproken geneigd ben om online mijn slag te slaan, stap ik nu op de fiets naar de speelgoedwinkel in de stad. Van een moeder op het schoolplein hoorde ik dat het voor de eigenaar lastig is om het hoofd boven water te houden. Ik leg een extra boek en nieuwe potloden in mijn mandje, neem de tijd om een praatje te maken en wens haar veel succes. Op weg naar huis stop ik bij een andere lokale ondernemer, voor een stuk wortelcupcake en een beker meeneemthee.

DAG 8 Van geven word je net zo blij als van eten en van seks

Het is een hele drukke week met deadlines van zowel de universiteit als werk, en ik moet alle zeilen bijzetten om ook aandacht te hebben voor de mensen om me heen. Ik breng mijn man een kop koffie als hij op zolder zit te werken en word daar zelf haast blijer van dan hij. Later duik ik het internet op om uit te zoeken hoe het komt dat zelfs zo’n klein gebaar als een kop koffie zetten voor iemand me blij maakt.

Ik stuit op een studie die laat zien dat Amerikanen die op z’n minst zo’n zes uur vrijwilligerswerk per maand doen zichzelf omschrijven als ‘heel gelukkig’. Inmiddels hebben wetenschappers met een nieuwe variant van de MRI-scan kunnen aantonen dat er een link bestaat tussen vrijgevigheid en geluk: geven activeert dezelfde delen van het brein die worden gestimuleerd door eten en seks.

Ook mooi: als je iets goeds doet voor een ander, veroorzaakt dat hoogstwaarschijnlijk een kettingreactie van andere goede daden. Zo blijkt uit een studie dat mensen die iemand anders iets goeds zien doen, eerder geneigd zijn om zich ook in te zetten voor een ander.

Zelfs iets kleins als een kop koffie zetten voor iemand maakt me blij

DAG 10 Eerst oma bellen dan pas netflixen

Ik stort ‘s avonds uitgeput op de bank en bedenk me dat ik vandaag nog niet bewust iets goeds heb gedaan voor een ander. Ik besluit mijn oma te bellen. Dat zou ik veel vaker kunnen doen, maar ik schuif ik dat vaak voor me uit. Mijn oma vindt het gezellig dat ik bel en na een kwartier kijk ik met een voldaan gevoel naar de volgende aflevering van mijn Netflix-serie.

DAG 13 Cadeautjes voor de buurtkinderen

Onze overburen vieren vandaag Suikerfeest. We maken een pakketje klaar met snoep en kleine cadeautjes voor hun drie kinderen. Als mijn oudste twee kinderen bij ze op de stoep staan om het pakketje te overhandigen, worden ze spontaan uitgenodigd om het feest die middag mee te vieren. Laat op de avond belt de overbuurvrouw bij ons aan: ‘Wat lief dat we cadeautjes van jullie hebben gekregen, dank je wel.’

DAG 15 Een boek op de post

Ik heb geen tijd om vandaag de trein in te stappen om een vriendin op te zoeken, maar kan ik wel het voorbeeld van mijn vader volgen. Ik besluit een van mijn lievelingsboeken naar haar op te sturen: Tiny Beautiful Things: Advice on Love and Life from Dear Sugar van Cheryl Strayed. Een boek dat mij diep raakte toen ik het een paar jaar geleden las en dat ik nog steeds af en toe uit de kast trek om stukken uit te lezen.

Ik geef ik een tientje aan de straatmuzikant die daarna een buiging voor me maakt

DAG 17 Een dag met een gouden randje

Terwijl ik een paper schrijf, krijg ik een enthousiast appje van de vriendin die ik een boek opstuurde. Ze schrijft dat ze nog nooit eerder een boek opgestuurd heeft gekregen van iemand en dat het haar dag een gouden randje gaf. Wat is het toch leuk om te geven: de ander is blij, maar het maakt mij op z’n minst even gelukkig.

DAG 19 Een tientje voor de straatmuzikant

Nog steeds groet ik mensen die ik op straat tegenkom. De schaamte ben ik voorbij. Heel af en toe groet er iemand niet terug, maar dat deert me niet. Ik merk dat het me natuurlijker af gaat om mijn blik meer naar buiten te richten.

Vandaag loop ik door de stad met mijn jongste, die minutenlang staat te dansen op de gitaarmuziek van een straatmuzikant. Er zit geen geld in mijn portemonnee, dus loop ik naar een bankautomaat een stuk verderop. Ik pin 10 euro en bedenk me dat wisselen er niet echt in zit: winkeliers willen vaak liever geen contant geld. Ik leg het briefje van tien in de gitaarkoffer van de muzikant, die me met een brede grijns en een buiging bedankt. Met een goed gevoel werk ik de rest van mijn boodschappenlijstje af.

DAG 22 Avondje oppassen

Vanavond zit ik bij een vriendin op de bank om op haar kinderen te passen terwijl zij en haar man naar een Italiaanse ijszaak wandelen om er samen even tussenuit te kunnen. Ik voel me weer zestien: er staat een bakje chips klaar en ik kan de hele avond netflixen. Als ik ‘s avonds in bed lig, krijg ik een appje van mijn vriendin dat ze het enorm heeft gewaardeerd dat ik aanbood om op te passen.

DAG 25 Tranen in mijn ogen

Op een moment dat ik even geen zin heb om te werken, type ik random acts of kindness in op YouTube. Ik stuit op een filmpje van vlogger Thoraya Maronesy, die nadat ze een miljoen volgers had gekregen op YouTube een filmpje maakte waarin ze 72 uur lang goede daden verricht. Ze deelt gratis rozen uit, legt enveloppen met geld en een briefje met daarop de instructie om een lekkere reep chocolade te kopen onder ruitenwissers, verrast vriendinnen, laat portemonnees achter op straat – mét geld en een briefje dat de vinder het geld mag houden, legt pakken koekjes voor deuren van huizen, betaalt voor de persoon achter haar in de rij bij Starbucks, legt een grote stapel boeken op een bankje in het park en houdt deuren open voor anderen. Het mag dan een tikkeltje Amerikaans zijn, ik krijg er tranen van in mijn ogen.

DAG 27 Om me heen kijken en vriendelijk zijn

Het filmpje van Thoraya heeft me veel inspiratie gegeven. Ik heb niet het budget om giftcards van Starbucks uit te delen aan tientallen mensen op straat, maar haar video heeft me geïnspireerd om nog meer om me heen te kijken en vriendelijk te zijn.

Ik reis vandaag sinds lange tijd weer met de trein en als de conducteur langskomt, glimlach ik naar hem en wens hem nog een goede werkdag. Onderweg schrijf ik een laaiend enthousiaste review over één van mijn favoriete restaurants en maak € 5 over naar een goed doel. Terwijl ik naar buiten kijk, voel ik me intens gelukkig en dankbaar. Wat is het fijn om niet alleen met mijn eigen leven bezig te zijn, maar ook een positieve impact te hebben op het leven van mensen om me heen.

Op bezoek gaan lukt niet, dus ik stuur mijn vriendin een van mijn lievelings- boeken

DAG 28 Kaartje sturen

Gisteren hoorde ik van een vriendin over Omapost: zij heeft een eenzame oudere ‘geadopteerd’ via Omapost, die ze nu geregeld een kaartje stuurt. Wat een sympathiek initiatief. Ik geef me ‘s ochtends direct via de website op. Binnenkort word ik gekoppeld aan een oudere en kan ik beginnen met kaartjes sturen. (adopteer.omapost.nl)

DAG 30 Het kost allemaal niet veel tijd

Op dertigste dag schrijf ik een mail naar een docent waarin ik haar bedank voor het snelle nakijken en de fijne feedback die ik van haar heb gekregen. Ze mailt binnen een uur terug: Wat een fijn bericht – dank je wel!

Terugkijkend herinner ik me dat ik best opzag tegen deze uitdaging: ik was vooral bang dat het me te veel tijd zou gaan kosten. Niets blijkt minder waar. Een boek opsturen naar een vriendin, een vriendelijke mail sturen, iemand goedemorgen wensen en mijn oma bellen: het kost allemaal echt niet zoveel tijd. De grootste winst zit hem voor mij in de verbondenheid die ik voel met mensen om me heen. Het voelt fijn om niet alleen met mijn eigen drukke leven bezig te zijn, maar ook om me heen te kijken. En ik heb geleerd dat je als individu wel degelijk een verschil kunt maken in het leven van een ander. Een klein gebaar zorgt echt voor een groot plezier.

Lees meer over: Samen leven

Registreer nu bij RADAR+

RADAR+ biedt waardevolle tips om het beste van je leven te maken! Maak nu een gratis account aan en lees meteen meer!

Registreer nu