Antoinette gaat hardlopen

Weinig tijd en een hekel aan de sportschool, je conditie wordt slechter, de weegschaal heb je al maanden genegeerd. Je besluit te gaan hardlopen, koopt een nieuw (duur) paar sportschoenen en rent vol goede moed de deur uit. Twee dagen later kun je niet lopen, laat staan rennen, van de spierpijn en gaan de schoenen de kast in. Herkenbaar?

Als kind kon al ik niet hardlopen. Ik was gewoon niet snel, kreeg gauw steken in mijn zij en na 50 meter hijgde ik als een paard. De gevolgen tijdens de gymlessen op de basisschool laten zich raden: ik was steevast één van de laatsten die gekozen werd. Gelukkig heb ik er niet al te veel psychologische schade aan overgehouden.

Eigenlijk kwam het met hardlopen nooit goed. Ik wilde wel en af en toe heb ik het heus wel geprobeerd. Dan kocht ik alvast een paar nieuwe, dure sportschoenen en rende bij de eerst volgende gelegenheid zo lang en zo hard mogelijk. Een hel: kramp in mijn kuiten, adem tekort, duizelingen. De dagen erna kon ik nauwelijks mijn bed uit kruipen van de spierpijn. Wel overtuigend: de zoveelste bevestiging dat rennen niets voor mij is.

Maar ja, je ontkomt er niet aan: tot een zekere leeftijd blijf je vanzelf soepel en redelijk in conditie, maar er komt een moment dat je daar toch echt iets voor moet gaan doen. Niet fijn als je weinig tijd hebt. En een sportschool is – wel of geen corona – al helemaal geen optie. Als ik ergens een gruwelijke hekel aan heb, dan is het wel aan sportscholen. Strak getrainde types, gehuld in nauwsluitende, paarse glimmende pakjes die doen alsof ze nog kilo’s af moeten vallen (waar dan?). En daar sta je dan naast, een en al onzekerheid in je oude joggingbroek en T-shirt. Brrr.

Terug in de tijd. Het is februari 2010. Ik zit net op het zoveelste dieptepunt qua conditie en qua gewicht (zwangerschappen uiteraard uitgezonderd), zodanig dat ik besluit dat een streng regiem dit keer de enige oplossing is. Ik wil me weer fit voelen, en ik wil strakker ogen. De ergste kou is inmiddels geleden en heel in de verte kan ik de zomer al voelen aankomen. Zal ik dan toch maar weer eens een poging wagen om te gaan rennen?

Een vriendin attendeert me op online hardloopcoach Evy. De Vlaamse Evy Gruyaert leert je in 3 lessen per week, tien weken lang, 30 minuten hard te lopen. Het is in elk geval lekker buiten, ik hoef niet naar een zaaltje om aan allerlei apparaten te gaan hangen en me te laten beoordelen door fitness-goeroes. En ik heb nog schoenen staan. Drie jaar eerder aangeschaft in een sportzaak, met veel goede voornemens, maar nog brandschoon in de kast. Ik kan eigenlijk geen goede reden verzinnen om het niet te gaan doen.

De grootste stap is misschien wel die eerste keer. Sportkleding aan. Hardloopschoenen opgezocht en aangetrokken. Trainingsjack. Ziet het er erg belachelijk uit? Evy is mijn gids voor tien weken. Nog voor ik maar één stap gedaan heb, droom ik al van het einde van de cursus. O, wat zie ik uit naar het moment dat ik kan vertellen aan wie het maar horen wil dat ik 5 kilometer-aan-één-stuk achter elkaar kan hardlopen.

Als de weken verstrijken en ik braaf drie keer week mijn hardloopschoenen aantrek, die er inmiddels uitzien alsof ze echt worden gebruikt, worden de renminuten opgevoerd. Ik merk dat de kick die endorfine heet ook mij in zijn greep krijgt. Ik krijg zelfs zin in de volgende sessie, merk dat ik onrustig word als ik een lesje oversla, dat ik het mis als ik niet ga lopen. En ik voel dat ik meer adem heb, dat ik meer snelheid ontwikkel.

Het bospad dat ik loop stijgt in het begin nogal, maar heeft het voordeel dat het op het einde heerlijk geleidelijk daalt. Als ik daar wat extra aanzet en mijn laatste paar honderd meter sprint voel ik me ge-wel-dig, het lijkt of ik zweef. Het is een ontdekking: ik, uitgerekend ik, ik loop als een hinde (ook al ziet het er niet zo uit)!

Maar dat was toen. Terug naar het heden. Het is alweer een paar jaar geleden dat ik voor het laatst heb hardgelopen. Inmiddels is het februari 2021. De ergste kou is inmiddels geleden en heel in de verte kan ik de zomer al voelen aankomen. Ik wil me weer fit voelen. Waar liggen die sportschoenen ook alweer?

8 redenen om tóch te gaan hardlopen

  • Hardlopen verbetert niet alleen je beenspieren, maar spieren in je hele lichaam: ook je buik train je mee.

  • Met een uurtje hardlopen verbrand je, afhankelijk van de inspanning en het gewicht, tussen de 450-600 calorieën!

  • Hardlopen maakt je blijer. Beweging heeft een positief effect op piekeren, en heeft een heilzame werking bij een depressie.

  • Hardlopen verlaagt je bloeddruk, verbetert de bloedsomloop.

  • Slaap je slecht? Regelmatig hardlopen zorgt voor een goede nachtrust.

  • Na het vijfentwintigste levensjaar nemen de lichamelijke vermogens met ongeveer 1% per jaar af. Maar als je regelmatig rent, begint deze fysieke achteruitgang niet op je vijfentwintigste, maar pas ergens midden dertig. Een fitte 75-jarige kan nog dezelfde vermogens hebben als een niet getrainde 45-jarige.

  • Door te sporten verbeter je je immuunsysteem, waardoor je lichamelijke weerstand toeneemt.

  • Door te sporten worden meer hersencellen aangemaakt, en worden er meer verbindingen tussen deze cellen gelegd.

Lees ook deze bijlage

Hardlopen voor beginners

Je bent nooit te oud om te gaan hardlopen, volgens sportfysiotherapeut Jeroen Bijman. Tenminste, als je het verstandig aanpakt. De meest gemaakte fout? Te snel te veel willen.

Verder lezen
Dit is een bijlage van:

Registreer nu bij RADAR+

RADAR+ biedt waardevolle tips om het beste van je leven te maken! Registreer je nu gratis en lees meteen meer!

Registreer gratis