Veilig duurt het langst

Antoinette heeft zin in dansen, in kletsen met vrienden en vriendinnen, met de koppen dicht bij elkaar, in lunchen met een grote groep collega’s. Dat kan allemaal niet meer in het nieuwe normaal. Dat is jammer, maar ze heeft geduld en telt haar zegeningen.

Een vriendin lekker om de hals vliegen nadat ik haar een paar weken niet heb gezien. Lunchen met collega’s in de kantine: eerst lekker langs de grote saladebakken lopen, dan een groot bord samenstellen met al het heerlijks dat ik wil eten. Vervolgens met z’n allen aan een lange tafel eten en het werk en het leven doornemen. Naar een feest, een goeie dj, lekker dansen tot mijn voeten pijn doen en mijn rug het echt niet leuk meer vindt. Samen een borrel drinken, koppen dicht bij elkaar, tot diep in de nacht gekke verhalen opdissen. Je mist het pas als je het niet meer hebt. Je realiseert je pas wat het waard is als het er niet meer is.

Er valt nog veel te lachen, ik kan mijn 88-jarige moeder gewoon zien, er is minder haast, er is tijd voor een wandeling in het bos

ANTOINETTE

Corona heeft ons leven veranderd. Om onszelf en onze geliefden veilig te houden, onthouden we ons van dingen die we altijd heel normaal en heel vanzelfsprekend vonden. Nu begroet ik mijn vriendin houterig, me afvragend of ik een ‘elleboogje’ moet geven, een nepknuffel in de lucht, of een Indiase groet moet brengen met mijn handpalmen tegen elkaar: namaste! Tijdens de lunch eet ik een vooraf geprepareerd bordje salade, in plastic verpakt, met maximaal drie collega’s op ruim anderhalve meter afstand. En dansen is er écht niet meer bij. Ons leven is het afgelopen halfjaar veranderd. Veiligheid heeft nu eenmaal een prijs. Maar hoe langer het duurt, hoe vervelender het wordt. Wat zou het toch fijn zijn om het ‘nieuwe normaal’ weer om te ruilen voor het ‘oude normaal’. Maar terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me maar al te goed dat dat voorlopig niet gaat gebeuren. We hebben een verantwoordelijkheid, niet alleen voor onze eigen veiligheid, maar ook voor die van anderen. Voor mensen die kwetsbaar zijn, die in het oude normaal vaak al niet de vrijheden hadden die ik ooit zo vanzelfsprekend vond. Voor de mensen in de zorg, die voor ons paraat staan als het erop aankomt. Dus doe ik mijn best om niet te zeuren en mijn zegeningen te tellen: er valt nog steeds veel te lachen, ik kan mijn 88-jarige moeder gewoon zien, er is minder haast, er is meer tijd voor een wandeling in het bos.  Ik heb geduld, en vertrouwen. Want er komt een dag dat we elkaar weer veilig in de armen vliegen.

Ons nieuwe nummer gaat over veiligheid. Over veiligheid op straat en in huis, maar ook over veiligheid in relaties en in je financiën. En over de mensen die ons veilig houden.

Lees meer over: Columns en Coronatijd

Registreer nu bij RADAR+

RADAR+ biedt waardevolle tips om het beste van je leven te maken! Registreer je nu gratis en lees meteen meer!

Registreer nu

Log in om de reacties te lezen (1)

J.C. Blume-schulte
10-10-2020 om 20:19

Mooi gezegd en zo iedereen zich voelt. Tel inderdaad je zegeningen.

Praat mee